Ben ik een literaire psychopaat?

Er wordt me wel eens gevraagd wat ik moeilijk vind als schrijver. Meestal beantwoord ik de vraag lacherig met een ‘ach, valt wel mee…’ of  ‘redigeren, denk ik.’ Vandaag ontdekte ik waar ik als schrijver toch wel wat moeite mee heb.

Als je een schrijfcursus volgt dan wordt er meestal verteld dat je emotie moet toevoegen aan een manuscript. Ergens moet je de lezer weten te raken, zodat die emotioneel betrokken wordt bij het personage of verhaal, zodat hij/zij koste wat kost wil weten hoe het afloopt. Heb je een thriller dan is het meestal de spanning naast de emotie, bij een fantasie de verbeelding. Maar hoe doe je dat? Daar komt het… je bent als schrijver erg onaardig tegen je personages.

Vanochtend schreef ik weer zo’n stukje. Ik sloot mijn computer af, liep naar school om de kinderen op te halen en bedacht me hoe erg het was voor mijn personages om dit te moeten doormaken. Ik voelde me echt een beetje schuldig, de emotie was nog in mijn hoofd blijven hangen en ik voelde letterlijk de pijn van beide personages. Mijn eerste reactie was ‘dat ga ik maar niet doen’ maar later bedacht ik me dat deze momenten er juist voor zorgen dat de lezer in het verhaal wordt gezogen, de pijn ook voelt (hopelijk) en meeleeft met die arme X of Y of beide. Als jij, als schrijver, die pijn al kunt voelen, hoe moet dit dan voor de lezer zijn? Als schrijver creeer je nog een beetje afstand, jij had het ook anders kunnen schrijven, het was dus je eigen keuze, maar als lezer ben je overgeleverd aan de grillen van de schrijver.barbarian-152853_1280

Het is niet eenvoudig om mensen van wie je bent gaan houden, ook al zijn het dan personages in je hoofd, pijn te doen. Het kost aardig wat schrijftijd, want diep in je hart wil je niet die ene scene schrijven, wil je niet dat ze door een diep dal gaan, een emotioneel wrak worden, of lichamelijk vermorzeld worden tot ze nauwelijks meer kunnen blijven staan. Maar hoe saai zou een verhaal dan zijn?

Dus, nu moet ik gaan proberen de brokstukken weer bij elkaar te rapen. Moet ik lijmen wat er te lijmen valt, zodat ik in het volgende hoofdstuk of verder ze weer keihard stuk kan slaan. Dat is dus wat ik doe. Ik ben dus een literair psychopaat die gewapend met pen en inkt de personages laat bloeden, huilen, gillen…
Misschien dat het toch eens tijd wordt voor iets anders… een feelgood misschien 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.