Duwtje in de rug

Vaak moet ik mijzelf verdedigen waarom ik mijn kostbare tijd besteed aan het schrijven van boeken en verhalen. Soms voelt het als tegen de wind inlopen, of als het meeslepen van een zak aardappelen bij iedere schrijfstap die ik zet. Het is vreemd dat een vrijetijdbesteding als sporten, kaarten maken of breien (om maar wat te noemen) geen weerstand oproept, maar schrijven wel. Toen ik er een keer naar vroeg waarom men zo dacht, werd me verteld dat sporten nu eenmaal goed is voor de gezondheid, dit in tegenstelling tot schrijven. ‘En we hebben je nog steeds niet aan tafel van ”De Wereld Draait Door” gezien.’

Iedereen die een droom probeert te verwezenlijken, krijgt vroeg of laat te maken met weerstand. Het is juist die weerstand die aangeeft dat op de goede weg bent. Je wijkt van het pad af, je loopt niet met de rest mee, gaat er misschien dwars tegenin, dus roept dat weerstand op. We zijn nu eenmaal een kuddevolk, dus blijf vooral meelopen.

Idepression-1250870_1920k krijg vaak argumenten tegengeworpen als ‘het levert niets op, het kost alleen maar geld’ of ‘als je die tijd zou besteden aan je gezin of je baan, krijg je er veel meer voor terug’. Het zijn argumenten die de onzekerheid voeden. Want diep van binnen hoor ik dat stemmetje ook, als ik weer eens achter mijn computer zit om te schrijven ‘waar doe ik het eigenlijk allemaal voor?’ De strijk die veel te hoog opstapelt, de zoveelste zondag die je moet missen met je gezin, omdat je staat te koukleumen op een fantasy-festival op een druilerige herfstdag, die vernietigende  recensie die je diep raakt, het zijn de momenten wanneer de twijfel toeslaat, je je laptop tegen de muur wilt gooien en er met twee voeten op wilt gaan springen tot hij aan gruzelementen ligt.

Het is soms moeilijk uit te leggen aan mijn omgeving wat schrijven met me doet. Een hoofd vol verhalen die schreeuwen om aandacht, de gevoelens als je dat plotgat eindelijk hebt weten te dichten na weken piekeren en analyseren, het ultieme gevoel als je voor de eerste keer je boek vasthoudt waar je al zolang aan gewerkt hebt, gesprekken met enthousiaste lezers. Maar er zijn ook minder leuke kanten; jezelf soms dwingen om te schrijven omdat het boek af moet, de deadlines, het herschrijven, de (zelf)kritiek, de onzekerheid. Dat is niet uit te leggen en dat moet je ook niet proberen, want het is niet onder woorden te brengen welke emoties, soms allemaal binnen een uur, er allemaal door je lichaam razen.

Het is niet altijd makkelijke om datgene te doen wat je hart je ingeeft, om je gedachten, je verhaal op papier te zetten en de wereld in te sturen zodat iedereen, maar dan ook iedereen, kan zeggen en vinden wat hij of zij ervan vindt. En om dan niet te reageren, want dat is voor een schrijver uit den boze. Ik schrijf dit niet om veren in mijn reet te krijgen, ik schrijf dit omdat ik me afvraag of er meer schrijvers met dit probleem kampen of omdat ik een bord voor mijn kop heb en niet wil luisteren naar goedbedoelde adviezen?

Afgelopen week was ik aanwezig bij een YA event. Het was er druk, want er was een beroemde Amerikaanse schrijver aanwezig. Ik was mijn tafel aan het opbouwen en gluurde af en toe naar de groeiende rij lezers die stonden te wachten op een handtekening. ‘Daar kun je als schrijver alleen maar van dromen’ zei ik tegen een moeder die vol verwondering met me meekeek. De schrijver maakte een kort praatje voor het signeren van ieder boek en ging daarna met iedere lezer geduldig op de foto. Er werden goodies uitgedeeld door een team mensen van de uitgeverij, ze stonden in dienst van de schrijver. Voor ik er erg in had was ze alweer verdwenen naar het volgende event.

Die middag had ik heerlijke gesprekken met collegae-schrijvers en lezers. Geen kort moment, maar tijd voor elkaar en met elkaar. Er werd gelachen, er werden ervaringen gedeeld en gingen, meerdere keren, met elkaar op de foto. Een heerlijke middag. Toen ik naar huis reed vroeg ik me af of de Amerikaanse schrijver het ook zo ervaren had. Ze zal ongetwijfeld genoten hebben van al die lezers die graag een handtekening in hun boeken wilden hebben, maar tijd om een echt over haar boeken te praten was er niet. Tijd om met ons, onbeduidende Nederlandse schrijvers, te praten en ervaringen te delen was er ook niet. Wij stonden gezellig bij elkaar, zij stond alleen aan een tafel te signeren. Opeens besefte ik dat ik rijker ben dan ik dacht. Het is niet belangrijk om aan tafel te zitten bij Matthijs van Nieuwkerk, het is niet nodig om eehandshake-2009195_1920n lange rij wachtenden voor je tafel te hebben staan. Het gaat erom dat je doet waar je van houdt, dat je dit kunt delen met mensen die je waarderen en je begrijpen en dat je jezelf uitdaagt het beste te doen wat je op dat moment kunt doen, iets doet wat helemaal jou is.

Vaak is het die weerstand die me de motivatie geeft om nog iets extra’s te geven, om het nog beter te doen, om te bewijzen dat wat ik doe het beste is wat ik op dat moment kan. Passie gaat altijd ten koste van iets, dat is wat passie doet, het slokt je soms op, het moet eruit, anders wordt je er ziek van of krijg je later spijt. Het is een onderhuids monster dat eruit moet, anders kwijnt het weg, net als jij. Het is aan jou te proberen alle ballen hoog te houden en te doseren, zo goed en zo kwaad als je kunt, je passie te verweven met het dagelijkse leven. Ik wil een voorbeeld zijn voor mijn kinderen dat je je dromen moet nastreven, dat je hard moet werken om ze te realiseren en dat je moet doen wat goed voelt.

Ik hoef geen geld, geen prijs, beroemd te zijn om me beter te voelen. Af en toe een schouderklopje, een goedkeurend knikje, een opmerking als ‘knap’ of ‘tof verhaal’ dat zou best leuk zijn. maar het hoeft echt niet. Wat ik eigenlijk en vooral wil is respect voor het volgen van mijn passie en heel af en toe een duwtje in mijn rug. Want ook al geeft passie je vleugels, soms dat kan dat ene duwtje net genoeg zijn om boven jezelf uit te stijgen.

Advertenties

2 reacties op ‘Duwtje in de rug

  1. Knap dat je dit zo verwoord. En tegen de algemene stroom ingaan gewoon omdat dat bij je past geeft altijd weerstand! Evenwicht vinden is een kunst. Zoek en ga jouw weg! En hierbij: een liefdevolle duw

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.